سلام بچه ها و عمویی

من بالاخره تونستم برگردم!!!!زودی با یه آپ توپپپپپپپ برمیگردم.

از همه ی دوستام که تویه این مدت که من نبودن ازم سراغ میگرفتن و با نظراتشون موجب دلگرمی من بودن تشکر میکنم.

این چند وقت مریض بودم.الان خدارو شکر بد نیستم.

همتون رو دوست دارم...تا یه آپ توپ خداحافظ همتون.

از خانم ارغوان.د ممنونم که زحمت مراقبت از وبلاگم رو در طی این مدت کشیدن.

قلمم را نتوانستم بر روی زمین سرد پرتاب کنم و سخنی نگویم..لازم بود سلامی را بدهم...اما جوابی را نشنیده ام...جوابی که در تنگاتنگ دیوار و آجر های زندگی در حال غرق شدن بود...شاید باید از بین هر آجر که دیوار را ساخته اند گذر گرد و جواب سلام را از غرق شدن نجات داد...و یا بدون درخواست جواب علیک خویش گوییم و عزم سفری دراز کنیم...گفته اند که زندگی همانند یک اتوبوس شلوغه..وارد که میشی مجبور سرپا وایسی چون جا نیست و وقتی میشینی...راننده صدایت میکند برای رفتن...میگوید آخر خطه...

                            به راستی که همه ی ما مسافر قطار هستیم در این دنیا....

متاسفم که بیست روز به این باغ کوچک سر نزده ام به بزرگواری خودتان بنده را عفو کنید...

اگر عمری در این زندگی برایم باقی بودن و مجالی برای زندگی همه ی محبتت هایتان را به وقت پاسخ خواهم داد...

      امیدوارم این آخرین های خودم نباشد...

توجه:شماره ی تلفنی که از من دارید از این به بعد خواهرم پاسخگوی شما خواهد بود و من در آن دخیل نخواهم بود...و من به هیچ کسی خبر نداده ام که آپم به هر کی خواستید بگویید...

                 به امید دیدار...

                                 خدانگهدار....

____________________________________________________این جا میشود آخر خط.نقطه سر خط

                                                بدرود...